Wanneer Als Aloysius ons hart beiderhart verontrust, ALS ALOYSIUS ONS HART VERONTRUST, HANgen hangen we in de werkelijkheid onderstboven onderst boven, als betooverde betoverde apen. Hij is zestien en ruim vier jaar ouder dan ik. 's Avonds 's Avonds, in bed bed, plooien vouwen wij we papieren bootjes bootjes, die we de volgende dag 's anderdaags op de beek het landgoed laten buiten buiten het landgoed laten drijven. Onder de dekens verborgen weggeborgen zit Aloysius, ik vermoed met een potlood, te prutsen. Zonder zich aan mij te laten zien zien, reikt hij me één voor één de cahierbladen aan aan, waarin ik regelmatig dezelfde vouwen zet. Ik begrijp natuurlijk de geheime wetten niet van dit curieus curieuze spel en ik doe help hem blindelings na blindelings in zijn bedachtzame verrichtingen verrichtingen .

Ik vat snap het niet niet, waarom hij me 's morgens wil steeds wil helpen wasschen wassen ; hij doet het erg hardhandig en de zeep bijt mijn oogen ogen toe; doch god, maar doch, wat is hij voor zichzelf zuinig op met het water water . In zijn handen staan breede brede schrammen gegrift en op zijn droge, korstig gefronste onderlip heeft de koorts koortst koorts een zwart randje achtergelaten.

– De bootjes! zegt hij ijverig. Wij laten de handdoek vallen en springen te gelijk tegelijk naar het bed; van tusschen tussen de lakens, aan het voeteneind, halen wij er vandaan. Een paar zijn onbruikbaar geworden, en één blijft onvindbaar is niet meer te vinden in het overhoop gehaalde overhoopgehaalde beddegoed. Aloysius verbergt ze als geheime dokumenten documenten onder zijn blouse en we hollen de trap trappen af, tot op de eerste verdieping, waar wij grootmoeder door een kier koer kier van de deur goedenmorgen gaan zeggen.

Na het ontbijt morgenmaal zijn we spoedig in het park het park in .

Wij dringen wringen ons door het kreupelhout en staan een poos te huiveren midden midden‐in middenin het bedauwde groen. Het is hier een winderige hoek. Nu en dan word ik de vingers hand van Aloysius gewaar en ik versta begrijp de intieme beteekenis betekenis van zijn stevige krachtige handdruk. Wij sluipen luisterend verder luisterend tusschen tussen de krakende takken. Is er iets? Het Neen, het was maar een vluchtende wilde duif. Het weder Het is regenachtig en de lucht wordt effen grijs grijs betrokken .

Als we 's middags van de beek huiswaarts keeren keren , hebben wij niets ongewoons gezien ontwaard . De bootjes hebben we wij met veel wijding te water gelaten werden op het water gezet ; één voor één zagen wij ze wegdobberen, wegdobberen en achter de bocht bocht, waar een sterke strooming stroming staat. staat, Met een ruk waren ze zijn ze met een snelle ruk uit ons oog gezicht verdwenen.

Doch Niet Doch, zoo zo gauw we de nabijheid van het landhuis gewaarworden worden we de nabijheid van het landhuis gewaar , vóór ik hem kan er kan van tegenhouden is Aloysius in een plotselinge, onbeheerschte vernielzucht uitgebroken of een vreemde onrust heeft zich van Aloysius meester gemaakt . Gelijk een stier door een roode lap wordt opgehitst, schiet zoo schiet Aloysius als een razende wildeman uit bij het zien van de vuurroode dahlia's. Ik begrijp hem niet en houd me eenvoudig, misschien zonder al te groote verwondering verwondering , op afstand. Hij Hij is midden‐in midden in middenin het de gloeiende bloeiende bloemenbed bloemebed dahlia's gesprongen en, en als ware hij 't ware door een drom vijanden omringd, zwaait en slaat hij de armen als gelijk sabels om zich heen, heen dat zoodat zodat bloemen en bladeren over zijn hoofd vliegen. In het prieeltje priëeltje staat tante Zénobie van machtelooze machteloze woede te jammeren weenen . Wij vluchten bij mijne moeder moeder, in de eetzaal, omdat we wij weten dat ze Aloysius tegen tante Zénobie beschermen zal. Wonderlijk stil is hij voor mijne moeder geworden, en wanneer haar trage hand over zijn haren streelt, springen er op eens opeens lang ingehouden snikken in uit hem los. Beschaamd, Beschaamd het gaat hij met het zijn gezicht voorhoofd vlak tegen tegen de muur, muur muur gesteund, staat hij met zichzelf te met zichzelf staan vechten. Ondertusschen Ondertussen zijn wij we aan tafel gegaan. Er hangt een bange, afwachtende afwachtende stilte over de talrijke aanwezigen familie . De dienstmeid gaat heen en weer weder met de dampende soepterrine soeptrien soepterrine . Als hij zich eindelijk omkeert naar ons omkeert is hij Aloysius als een doofstomme doofstom doofstomme , verdwaasd en ongevoelig voor ons geworden. Zijn oogen ogen staan hard en donker in zijn bleek wezen gezicht, en zij ze schijnen niemand om rond zich heen te herkennen.

Tijdens de zomervacantie zomervakantie wordt er er telkens er ieder jaar een groot feest op het familiebuiten gehouden op het familiebuiten een feest gehouden, en het is de naar als naar gewoonte dat gewoonte zullen de kinderen een tooneelstukje toneelstukje opvoeren spelen . Tante Theodora heeft er zich zich weder zich weer mee mede bemoeid bemoeid, en alles wordt wordt nu reeds werd weken op voorhand voor vóór een paar weken tot in de puntjes verzorgd. Er zijn de jongens van tante Emma: Casimir, Oscar en Leopold; en er zijn de kinderen van tante Zénobie: Albertus, Aloysius en Hermine. Met vragende oogen ogen staan we wij nieuwsgierig benieuwd rond tante Theodora geschaard; er is verwondering in ons hart hart, omdat ze ons ze ons nu ze met zulke geveinsde en profijtige zuinige vriendelijkheid toespreekt over allerlei bijkomstige dingen spreekt .

Tante Zénobie heeft een zoontje dood: Pietje. Pietje; Tante tante en tante Emma Emma, een dochtertje: Virginia. Daar zullen we wij dit dees jaar een aandoenlijk spel van vertoonen aan wijden . Hermine speelt voor het kindje van tante Emma; doch doch, maar en aangezien omdat er onder de kinderen van tante Emma deze tante tante Zénobie geen zulke kleine jongens meer zijn om Pietje uit te beelden, ben ik verkoren uitverkoren om moet ik die gewichtige rol te vervullen vervullen . Wij houden dagelijks repetitie in een buiten dienst gestelde remise en tante zegt ons plechtig voor hetgeen wat wij we aan elkaar vertellen moeten. Het gaat deze keer misschien niet zoo zóó gemakkelijk als zij het zich heeft ingebeeld voorgesteld , en ontelbare malen moeten wij herbeginnen. moeten. Eindelijk mogen wij uitscheiden. Het is heel moeilijk voor ons geweest en we hebben zóó ons best gedaan. Doch Maar tante is niet tevreden over ons tevreden .

Ik ben Wanneer Als we eindelijk mogen uitscheiden ben ik doodmoe doodop , zoodat zodat ik niet met Aloysius mee kan. De groote grote jongens gaan gaan weer met hun boeken languit in het gras liggen; zij ze spelen vogelpik onder een oude eik, op de kegelbaan naast eik of kegelen ze kegelen in de schaduw van het waschhuis waschhuis. washuis. of met het schijvenspel schrijvenspel schijvenspel . Ik word door Hermine in huis gelokt en en, wij gaan heerlijk in het salon heerlijk in het salon samen in het salon heerlijk in de salon heerlijk samen, in de salon gaan we onder de tafel uitrusten uitrusten, waar niemand ons zal komen vinden .

Hermine is erg altijd erg zenuwachtig, mager, mager en van doorschijnende bleekte en ze kan plotseling zulke zotte malle invallen hebben. Ze Zij heeft ook gevoelerige buien; dan kan ze niet dicht genoeg bij mij me zijn en aanhoudend gedurig aan trapt ze mij op de voeten tenen voeten, of ze tikt slaat me nijdig op de vingers, dat ze er van ervan gloeien en pijn doen. Zij leert me met vuur spelen. Tersluiks Stiekum heeft ze een doosje lucifers weggenomen; drie tot tien solferstekken te gelijk tegelijk ontbranden, laat ze te gelijk ontbranden ontbranden tegelijk, die ze dan onvoorzichtig onvoorzichtig zoo maar over mij heen in de richting van de koolemmer kolenbak gooit. Somtijds heb ik het gevoel gevoel, alsof dat mijn haar in brand staat.

– Elias, zegt Hermine onverwachts Hermine : vertel nog weer weder eens van de blauwe hand.

Zij Ze heeft zich dicht naast heel dicht naast naast mij op het tapijt vloerkleed neer neder laten zinken en ik voel zware huiveringen zie een lichte huivering door haar lichaampje lichaam gaan. Het is de eerste keer niet dat ik haar er haar van haar van de blauwe hand vertel; ze zij Hermine kent kent dus het verhaaltje verhaaltje, en bij voorbaat reeds toch kan ze niet niet meer stilzitten van bange verrukking; verrukking: verwachting; ze wil lachen, zuchten en kouwelijk geeuwen te gelijk tegelijk . En argeloos argeloos, begin ik een van een duister gebeuren te vertellen van toen ik, moederziel alleen, op een winteravond in ziek in mijn bed bedje lag.

Pas was ik ontwaakt ontwaakt , en ik wilde wilde ik alweer dadelijk opnieuw in slaap vallen; maar ik kon die warme plooi niet terugvinden en dat eigenste heerlijke uitgeholde heerlijk kuiltje van daar straks daar even daareven , waar mijn lichaam zoo zo goed in paste, paste zoodat zodat ik er vast en vast omsloten in en vast omsloten erin gelegen had liggen kon . Ik begon me om te draaien, te keeren, te woelen draaide mij om en woelde mijn voeten bloot ; eindelijk was er geen plekje meer in bed te vinden om nu eens eens lekker fijntjes te liggen soezen. Ik lag op mijn rug, de armen onder het hoofd, gelijk 's morgens als men wakker ligt en het nog te vroeg is om op te staan. De ijsbloemen kraakten op de bevroren ruiten. Op straat liep een paard paard in de sneeuw met een bel klingelende bel . Ik liet het mijn heetgestookte hoofd van links naar rechts vallen en een poos lag ik te staren naar het nachtlichtje, dat achter een blauwe doorschijnende, blauwe flesch fles te beven stond. Beneden Beneden, in huis huis, hoorde ik bij tijden bij wijlen bijwijlen duidelijk een pot op het vuur zetten en herhaaldelijk miaauwde miauwde de kat in ik in de keuken.

Als Toen ik op het beddegoed staarde: staarde, aan het voeteneinde zag ik zag ik aan het voeteneinde voeteinde iets bewegen waar ik niet goed uit wijs kon wijs kon uit worden. Het was als een ineengeduwde opgerolde kous, maar toch anders ook ànders ook ànders , want hobbelig, want met zoo met beweeglijke bewegelijke deelen delen er aan vast eraan eraan vast waarop ze scheen te rusten als op inzakkende krabbepooten scheen het op inzakkende krabbepooten krabbepoten te rusten . Voorzichtig trok ik langzaam mijn voeten in, eerst mijn linker linker‐ en dan mijn rechter rechtervoet . Doch toen Doch, toen Toen mijn rechter nog maar maar pas bewogen had, verroerde het monsterachtige ding en het kwam dichtbij dichterbij . En nu ik het eenmaal het eenmaal verontrustte verontrust had verontrust was, wilde het niet meer stilliggen blijven stilliggen . Op eens Opeens zag ik met schrik: ik herkende erkende een blauwe, leelijk lelijk verwrongen hand die met tergende, kruipende traagheid op mij afkwam. tergende traagheid naar mij toe kwam gekropen. geslopen. Ze was nu reeds tot aan mijn knie knieeën naar boven geklommen komen aankruipen geklommen opgeklommen en ik kon overdenken hoeveel tijd ze noodig kon hebben om voorzag dat ze in korte tijd mijn borst te bereiken; bereiken zou; nog een paar vreeselijke vreselijke oogenblikken oogenblikken, ogenblikken, – en in mijn eigen bed zou ik verwurgd liggen. zou ik zonder omhaal en meedogenloos verwurgd liggen. lag ging ik als een vogeltje met met een dichtgeknepen keel. keel liggen. Listig Lustig Listig probeerde ik me om te keeren draaien keren ; ik lag op mijn buik, het gelaat in het kussen verborgen gedrukt . Een poos deed ik als een zwemmer bewegingen met armen en beenen Met armen en beenen benen deed ik een poos ik zwembewegingen , in afwachting van dat het ergste dat gebeuren kon gebeurde gebeuren zou kwam te gebeuren . Een koude rilling bliksemde door mijn rug, als ware alsof er een bevroren vingertop tellend over de knobbels van mijn ruggegraat geschoven geschoven was schoof . Op mijn schouders schouder kwam een zwaarte rusten; maar hooger hoger kwam klom die niet en het op. Het bleef zoo zóó zó altijd hetzelfde. Eindelijk wentelde ik me om, met een ruk als Met een forsche forse draai keerde ik mij om, om het gevaar dat me beloerde te verschrikken op de vlucht te jagen te verjagen .

Als Eerst toen mijne moeder op mijn gehuil naar naar boven kwam gekomen is , heb ik de mijn oogen ogen durven openen opendoen . Vóór ik haar vertellen kon van de blauwe hand, bukte zij ze zich om iets van de grond op te rapen. Ondertusschen Onderwijl Ondertussen Inmiddels hoorde hoor ik haar, daar omlaag, aan mijn zijde haar droogjes zeggen: dat meneer doktoor meneer‐doktoor zijn handschoen vergeten was is .

Aloysius heeft me mij weer weder naar de beek gelokt. Op de weide grazen grazen nu hooge hoge , bontgevlekte runders runderen in de avondzon. Wij spreken af: ik zal hier hier zal ik op hem wachten blijven wachten . Hij neemt een lange stok staak uit zijn schuilplaats en maakt zich gereed om over het water te springen. Op het laatste nippertje vraag ik hem Ik vraag hem nog : waar hij zich naartoe naartoe hij zich begeeft? Hij zwijgt en laat het hoofd hangen. Doch Doch, hij bedenkt zich zich een poos, en zonder mij Zonder antwoord te geven te antwoorden neemt hij een lenige, verre sprong. Spoedig is hij uit mijn gezicht verdwenen.

Ik blijf alleen alleen achter onder de hooge hoge boomen. bomen. onder de wilgen op zijn weerkomst wachten.

Natuurlijk is hier niets niets hier vreemd onbekend voor mij, op het plekje waar wij we dagelijks komen om onze bootjes te op het water te laten zetten . Plots Plotseling heb ik een inval. Ik snel naar huis en onopgemerkt keer ik haastig weer weder daar vandaan met een stuk zwaar pakpapier. pakpapier, waar boeken voor tante Henriette Henriëtte in toegekomen zijn. Er plakken drie vreemde postzegels op. Het De etiquette met het adres scheur ik er af er zooveel mogelijk af, zoodat het geschrift onleesbaar is geworden. Zie: eraf en ik plooi vouw nu een groote grote , sterke boot. En vóór ik haar ze hem op het stroomend stromend water loslaat loslaat, geef ik een eigenaardige vracht er een eigenaardige vracht aan een eigenaardige vracht eraan mee mede : een margariet, een margriet, een mos dotje mos en een glanzende glanzend zwarte kever. Ik ben alleen. Het is de eerste zalige keer dat ik zelf, in mijn persoonlijke naam, zelf heel geheel en al het spel bedrijf. Mijn handen beven. De boot drijft fier en schoon van onder mijn ontroerde trillende vingers weg. Alles gebeurt met ongeloofbaar ongelooflijke snelle zekerte zekerheid . Wegdrijvende draait de boot zich Nog even draait zij zich, wegdrijvende, De boot draait zich om om, en ik zie de rose roze postzegels op hare haar zijn flank als mysterieuse mysterieuze paviljoenen. Zij Hij vaart vaart nu met groote grote snelheid naar de bocht, en gelijk men het blad van een boek omslaat: met een ruk is zij ze hij verdwenen.

In het lisch lis langs de waterboord begint een kikker te kwaken en drie krekels sjirpen te gelijk tegelijk tegelijkertijd , op op een korte afstand van elkaar in het gras elkaar, in het gras elkaar . Wat Dat Wat krijgt men 's avonds zwaarmoedige gedachten gepeinzen door de geur van waterkroos op te snuiven. Op de weide staan de houterige runders in de opkomende nevel, bewegingloos beweegloos en dom starend bewegingloos , met met een hangende kop op iets te wachten dat maar niet komen wil kop . Een zwaluw late zwaluw giert over het water. Waar kan mijn sterke, vreemde vlugge boot nu reeds reeds zijn aangekomen zijn zijn aangekomen ? Ik ben eigenlijk bang dat hij aankomen zal, omdat ik ik zoo op eigen handje gehandeld heb ben bang dat ze een bestemming bereikt, dat er een einde komt aan haar koene vaart hoop dat er geen einde komt aan zijn koene vaart . Waar kàn kan hij ze aankomen? Alles gebeurt gebeurt echter in de waarachtige, ondoordringbare glorie van de droom. Het is benauwd geworden en er hangen keldergeuren dralend tusschen tussen het hout heesterhout . Misschien zal het vannacht regenen, want regenen; er wemelt een grauwe smoor in de lucht en de wind is gaan liggen.

Hoelang ben toef ik reeds alleen alleen bij het water ? Op het landhuis klept het klokje voor het avondmaal avondeten . Ik ren ben snel naar mijne moeder. Tante Zénobie vraagt vraagt me naar Aloysius. Na een poos vertel ik alles: onze afspraak en hoelang ik op hem gewacht heb. Een groote onrust maakt zich van de familiekring meester. Men kijkt elkaar zwijgend Men zwijgt. Men kijkt elkaar in de oogen. ogen. Ik ga voorop een paar stappen voorop om hem naar Aloysius te zoeken, door het dreefje dorpje waar het nu nu reeds zeer donker is. is is. Wij zijn Ik ben met mijne moeder, tante Zénobie en tante Theodora tantes Theodora en Zénobie , Hermine, Albertus en ik Hermine en Albertus . Als we wij we samen een poos bij de beek gewacht hebben staan wachten hebben , zien wij zien we komt hem Aloysius met groote grote sprongen over de avondlijk besmoorde avondlijk‐besmoorde weide naderen genaderd . Hij schijnt sterker en mannelijker geworden tijdens deze tocht grooter, sterker, ja mannelijker tijdens deze tocht te zijn geworden . Hij zwaait met de de armen onder het loopen loopen, lopen en komt snel vooruit. Tante Zénobie is erg opgewonden en wanneer ze zij hem te pakken krijgt krijgt, geeft ze hem duchtig ransel geeft ze hem een duchtig pak slaag krijgt hij duchtig slaag , zoo erg dat zoo erg zelfs dat zoodat zodat mijne moeder het niet niet langer kan aanzien kan gedoogen en met beklemde gesmoorde stem vermaant ze: 'Zénobie, 'Zénobie; Zénobie.' Zénobie...' tante Zénobie tracht te kalmeren. Aloysius zwijgt als een graf doet geen mond open ; geen traan, geen kreet van pijn is uit hem los te krijgen. Kalm ontvangt hij de harde klappen vlak in het zijn gezicht, zonder moeite te doen om ze de klappen te ontwijken.

Ik durf hem nu niet vragen waar hij zoo zo laat vandaan gekomen is als een verdwaalde vandaan komt . Door het landgoed trekt onze kleine, zwijgende stoet in de nacht. duisternis. avondlijke landgoed trekken we met ons allen, in een stille stoet van schimmen.

De volgende daaropvolgende Zondag zondag is het feest.

Albertus en Leopold hebben een tooneel eigenaardig tooneel toneel getimmerd opgetimmerd ; een gezellige wanorde heerscht heerscht nu heerst in het vertrek; vertrek: de tafel is tegen de muur geplaatst geschoven en de stoelen staan op twee rijen. Tante Theodora heeft een ivoorkleurig ivoor‐kleurig , wijdsch weidsch weids en kostbaar kleed aangedaan aan gedaan aangetrokken , vol kreukjes en tierelantijntjes. Slechts wanneer Als de onmisbare aanduidingen aanwijzingen vergen dat ze zich daar de moeite voor geeft, er toe ertoe nopen, nopen. nopen, nopen nopen, ontwaakt eerst dan dàn ontwaakt er lijze een lijzige beweging in haar bloedarmoedig lichaam. En haar coiffure: wat is die ze prachtlievend gedaan, met een huiverend parelsnoertje er doorheen erdoorheen gevlochten; gevlochten, en bovenuit boven een wirwar van krulletjes krulletjes uit steekt een waaiervormige, ajour‐gesneden kam.

Deze middag Deze namiddag Vanmiddag heeft het geregend en gelukkig is de avond avondschemering vroeg gekomen gevallen , zoodat zodat we kunnen beginnen ons spel kunnen beginnen met toneel te spelen eerder kunnen beginnen dan was voorzien . Achter het windscherm, naast de scène scène, worden wij in aardige costumes kostuums gestoken die tante van oude gordijnen gordijnnen gordijnen heeft gemaakt, en op het hoofd krijgen wij een papieren kroon. De vetpotjes worden opgestoken worden aangestoken verspreiden hun weifelend schijnsel , wij stellen ons op in tableau vivant een tableau vivant 'tableau vivant' een 'tableau vivant' en als alles in orde is: Hermine met haar houdt een boeketje in de hand, ik met een vlinder op de vingers op mijn vingers trilt een papieren vlinder, en achter ons de staan de engelbewaarders engelenbewaarders met afhangende armen, in onbeholpen afwachting afwachting, – dan steekt tante haar hand arm tusschen de kier van de deur en klingelt met de tafelschel klingelt tante's tantes belletje in de hall hal vestibule . Het licht De wiek is van de onmodische petroleumlamp is van de ouderwetse petroleumlamp is omlaag gedraaid; omlaag gedraaid en neergedraaid; in het lampglas lampeglas kan men zelfs men de vlam niet meer zien; alleen de gouden geest van het licht woont er nog rustig binnen in binnen‐in binnenin . De familie komt. In de hall hal ruischt onduidelijk gepraat ruisen zijden kleren en onduidelijk gepraat klinkt tot ons door , doch allen worden stil en verblijd bloost hun gezicht verblijd hun gezicht bloost verblijd bij het binnentreden. Wij staan achter de groene, roode rode , blauwe en gele lichtjes, omringd van met bloempotten, bloempotten onder de laagafhangende laag afhangende papieren wimpels festoenen . De piano speelt een huzarenmarsch van Streabog huzarenmarsch huzarenmars . Wij worden ontzettend zoo zo moe moe, van we moeten zoo zo lang in dezelfde houding te staan staan ; wij wankelen bij tijden en we moeten doen onze ons uiterste best doen best beste best om niet om te vallen het evenwicht niet te verliezen en de vertooning vertoning bij voorbaat te niet te te bederven.

Rechtuit gezegd: ik ben aangedaan als Wanneer Als ik de toeschouwers, aller oogen op ons gericht, toeschouwers zoo plechtig plechtig verzameld vergaderd zie zitten. zitten word ik heet en koud te gelijk tegelijk . zitten, voel ik een plotselinge warmte naar het mijn hoofd stijgen. Vooraan nemen grootmoeder, tante Emma en tante Zénobie tantes Emma en Zénobie , mijne moeder en moeder, nicht Alissa nichten Alissa en Clotilde plaats; daarachter staan oom Paul, oom Bernard, oom Augustin oomes Paul, Bernard, Augustin en mijn vader. Van op Van Van op het tooneel toneel gezien is de werkelijkheid als een droom. anders buiten dan binnen ons, wat ik nu voor het eerst gewaar word. ervaar. Er is in In de kamerhoeken gedoofd bruinig violet vloeit een bruinig violette schemering een bruinig‐violette schemering ; maar dichtbij dichtbij glinstert herhaaldelijk bij pozen een edelsteen, onverwachts onverwachts, en in een bliksemende gauwte verloren weer verloren spoorloos verloren . De kanten kragen kanten‐kragen , de sidderende franjes, het sierlijk prulwerk op aan de kleeden kleden kleren van de dames, de witte stijve witte hemdsborsten hemsborsten hemdsborsten , de manschetten manchetten manchetten manschettes manchettes manchettes van de staande, sigarenrookende sigaren rookende sigarenrokende sigaren rokende heeren heren , de tabaksrook in slierten boven de hoofden en de van hun gewone plaats verschoven meubels, meubels langs de muur: onder het weifelend licht van de lamp is het een irreëele irreële wereld geworden geworden, bijna te vreemd om er te kunnen aan gelooven . Achter het windscherm, uit haar boekje lezend, fluistert tante Theodora Theodore Theodora ons toe, en we zijn geneigd om haar aan naar haar om te kijken en op te houden houden met onze rol te spelen vertolken .

Terwijl we bezig zijn met de scène in de hemel, wanneer Virginia Pietje herkent onder de laatst toegekomene zieltjes, zieltjes de scène in de hemel spelen, op het moment dat Virginia onder de laatst laatste toegekomene toegekomen zieltjes Pietje herkent, en zij vraagt hem naar nieuws omtrent grootmoeder en de heele hele familie: familie – ondertusschen is tante Henriëtte onhoorbaar, als een spelbrekende geest geest, onhoorbaar, als een spelbrekende geest, is tante Henriëtte Henriette in het de salon binnengeslopen binnengetreden . Uitgeput en gebroken gaat ze in een fauteuil liggen, de armen lam lam en als afgehouwen langs het krachteloos krachtige lijf, het hoofd slap achterover op het kussen. Haar oogen ogen zijn gesloten, zoodat zodat ze wel niets van onze handelingen onze handelingen niet kan volgen. Gelijk een bij een jong meisje heeft ze hangt een zware honigblonde haarlok langs haar wit gezicht afhangen afhangen, en onder de kin weg, tot in haar diepe keelput gezicht . Als Wanneer oom Bernard haar zachtjes toefluistert, doet ze hem met moeite teeken: teeken een afwerend teken: dat hij haar met rust moet laten, en van laten. Van onder haar wijdsche, groenig‐gulden groenig‐gulden rok tafta‐rok taftarok kleed schuift een schoentip te voorschijn. Verder schijnt niemand onder de aanwezigen niemand zich om haar te bekommeren en bekommeren; ze blijft alleen alleen en onwaarschijnlijk, daar in de verte, waar ze misschien en wellicht dringt onze hemelsche hemelse taal toch wel hooren kan niet meer werkelijk tot haar door .

Van eerst af is er Er is voor mij iets ondragelijks geweest onverdragelijks geweest ondragelijks ondraaglijks aan dit deze comediespel comedie comediespelen komediespelen , waar ik niet enkel alleen over nadenk, doch waar ik lichamelijk waar ik onder gebukt ga, als bij het naderen van een gevoelsstaat waar al de bekende toestanden ophouden te bestaan ophouden hun gezag te doen gevoelen ophouden . Nu ben ik immers Pietje. Tegenover mij leeft en beweegt Virginia, die ik niet gekend heb. Pietje is dood, hij is in de hemel onder de hemelingen opgenomen opgenomen, en hij kan nu dingen doen en zeggen waar 'ik' ik de inhoud niet van begrijp, begrijp en waar Virginia aan gehoorzaamt en op antwoordt met een stemmetje, stemmetje waar ik toch toch werkelijk vertrouwd mee ben. Het is alsof ik word tegengehouden in mijn bewegingen, en die traagheid loomheid komt bij mij komt van binnen uit bewegingen . Er is iets dat me zwaar beklemt benauwt, terwijl ik bezig ben met in mijn hoofd te zoeken bezig ben in mijn hoofd te zoeken overdenk waar ik daar straks pas enkele uren geleden pas enkele uren met Aloysius in de regen ben geweest. geweest, geweest; waar ik mijns vaders mijn vader's wandelstok heb weggenomen. In gedachten zie ik ons huis in de stad, onze kat poes , mijn eigen bed bedje . Ondertusschen Onderwijl Ondertussen steek ik de mijn armen uit naar het onbekende, waar ik toch ook óok iets bereiken kan: ik vind vind er een meisje, zoo zo klein als ik zelf ben, gedwee en warm. En ik spreek er mee er mede ermee in een dwaze, hoogere hogere taal. Toch blijf ik aanhoudend moeite doen Ondertusschen doe ik toch aanhoudend moeite om onze trap te zien, zien zien, onze zolder met de pas gewasschen gewassen, drogende beddelakens. beddelakens, enz. Het zweet breekt mij uit en en, zonder tante's tantes fluisterstem fluisteren nog te hooren horen , komen de ondoordachte woorden als vanzelf van mijn lippen uit mijn mond . Doch ik weet plotseling: als ik iets nu iets van wat ik vroeger ben geweest, ik, Elias, één seconde loslaat, loslaat loslaat, zal ik reddeloos ik onredbaar ik verloren gaan. Ik moet dus volhouden; ik volhouden. Ik moet nog meer mijn verleden oproepen er dus in volharden beelden uit mijn verleden op te roepen : mijn schram aan het voorhoofd toen ik op de rand van een emmer viel; mijn verbrande vingertoppen toen ik met vuur speelde; mijn roode eigen roode rode bloed toen mijn voet in op een snijdende glasscherf trad trapte . Terwijl ik sta te leven en sta me sta voor te doen als Pietje, denk en vecht ik als Elias.

De geur van het dennengroen dennegroen , de walm van smeltend kaarsvet, het mufriekend gordijnengoed gordijngoed waarmee waarmede ik gekleed ben: die maken neen, dit alles bijeen maakt dit alles bijeen maakt dit alles maakt me niet zóó zó ziek. Ik probeer tracht uit mijn dubbele leven van dit dees oogenblik ogenblik mijn eigen mijn echte en ware vurige leven te behouden. Ik ben ben als het ware aan mezelf mijzelf me‐zelf ontstolen; ik kan aan mijn smart, aan mijn driftenpijn, aan mijn woede geen verlossende uitdrukking geven weergeven meer geven en, en afgebeuld, afgebeuld word ik de speelbal van een gruwelijke gruwzame en fanatieke onherroepelijke voorbeschikking.

Op dit oogenblik ogenblik is er een duimspijkertje gelost losgeraakt en een drapperij draperie dreigt drijgt dreigt op het voetlicht neer te zijgen. Oom Augustin heeft ze nog bijtijds te pakken; misschien wil hij tante Theodora het goed de fluwelen stof achter het scherm aanreiken, want hij blijft gehurkt en met met een uitgestoken handen hand zitten. Wanneer Als dit klein kleine onvoorziene ongeval zich voordoet moeten we wij juist juist, in de slotscène slotscène, elkaar omhelzen gaan omhelzen . Ik ben te moe, te bedroefd om thans te kunnen schreien. Virginia blijft als versteend vóór mij staan; haar oogen ogen glinsteren koud als glas zijn van koud porselein en ze houdt volkomen op met op haar rol te spelen. Wij staan tegenover elkaar elkander erkaar elkaar als onvoorzichtige kleine menschen mensen , die te veel van hun zwakke zwakte zwakke krachten hebben gevergd hebben gevergd, gevergd hebben gevergd hebben, en ons uithoudingsvermogen is is nu tataal totaal totaal uit ons weggevloeid.

– De blauwe hand, hand! schreeuwt Hermine met een snijdend gegil schreeuwt Hermine gilt Hermine .

Oom Augustin heeft haar in de zijn armen opgevangen. Het licht wordt De lampewiek wordt lichtend opgedraaid. Er heerscht heerst een oogenblik ogenblik verwarring; menschen mensen en stoelen warrelen dooreen.

Eindelijk blijven Aloysius en ik alleen blijf ik alleen met Aloysius met achter met en tante Henriëtte Henriette . Ze vraagt vraag vraagt ons flauwtjes wat er gebeurt allemaal gebeurd is gaande is . En ik vertel haar eenvoudig van haar van van de schaduw van een hand, die wij duidelijk van de een engelbewaarder op de ander ene engelbewaarder op de andere ene op de andere engelbewaarder hebben zien verschuiven. Doch Aloysius maakt gauw een einde eind aan die deze kinderachtige geschiedenis spokerij en, verkleed als we zijn, sleurt troont hij me mee naar buiten buiten, in het park.

Als we buiten komen komen, is de hovenier reeds met de illuminatie begonnen. Er komen komen ook reeds dalen oomes ooms van het bordes gedaald, de bordestrappen, de bordestrappen en juist als we het 't donker donkere dreefje moeten ingaan ingaan, kijk ik nog even eventjes om en ik zie mijn vader door het venster van de verdieping zijn ganzeroer ganzenroer afschieten.

Er hangen hangen nu vochte klamme , wrange geuren van bedauwde eikenboschjes eikenbosjes eikebosjes in de duisternis. Wij hooren Wij horen Achter ons hooren we de jongens te gelijk tegelijk driemaal hoera 'hoera' roepen; er knallen nog een paar schoten; daarna ligt is alles te ver achter ons om er nog aandachtig naar te luisteren.

Ik weet eigenlijk niet waarheen wij we ons begeven, maar zeker zullen wij we nu iets beters vinden dan het avondfeest avondfeest, dat we ontvlucht zijn. We komen aan de beek. Het zal Aloysius heel wat inspanning kosten een heele inspanning voor aan Aloysius zijn om mij aan de overkant te krijgen. Hij neemt tilt me op zijn rug; ik houd hem stevig omklemd, vast, vast; hij neemt een sprong en samen, gesteund op de lange, diep in de zompige bedding wegzakkende stok polsstok , zwieren wij over het donker donkere water. Op de nachtelijke weide liggen de runders te slapen. Eén enkele koe staat rechtop te waken en een poos is lijkt het alsof ze op ons af wil komen. Dan stappen we we weer snel door op het dichte, natte gras, zonder nog om ons heen rond ons heen rond te zien kijken .

Als we de boschjes bosjes genaderd zijn laat Aloysius mij wachten. Hij verdwijnt in de duisternis en ik hoor hem laat een langgerekt langgewekt langgerekt hola 'hola' in naar de verte roepen. weerklinken. geeft een in de verte weergalmend 'hola' te horen. Ik houd de adem in. Roept hij mij Heeft hij naar mij geroepen ? Zal ik antwoord geven? Ik Neen, ik wil eerst scherp Eerst valt er scherp te luisteren. Ginds, tusschendoor tussendoor de boomen bomen van het landgoed landgoed, flikkeren de lichtjes van de illuminatie; de gekleurde lampions huiveren beven tusschen tussen het gebladert gebladerte en het vuurwerk wordt afgestoken. Er stijgt een blauwe fusee aan de hemel. In het dorp draait de ronkende, boertige kermismuziek. Doch hier is alles als uitgestorven. Ik heb reeds een eeuwigheid gewacht. Gaat het niet aan op een ontvoering gelijken?

Aloysius verschijnt met twee mij totaal onbekende onbekende mij onbekende meisjes, waarvan het jongste ongeveer zeven en het oudste veertien jaar veertien is. Wij steken dwars een zandweg over en als door Aloysius gemagnetiseerd gemagnetiseerd, volgen wij we hem op een kleine, aan drie zijden door een bosch bos ingesloten weide. Hij zwijgt en loopt een paar schreden vóór voor ons uit. De vreemde meisjes rillen meisjes rillen in de avondkou en glimlachen naar elkaar glimlachen; glimlachen naar elkaar; het is alsof er niemand van ons spreken durft durft spreken in de nachtstilte nachtstilte van de natuur . De Het oudste oudste meisje draagt het haar in twee dikke vlechten, waaraan haar vingers steeds bezig zijn vlechten . Zij Ze heeft een zwarte glimmende ceinture ceintuur om haar middel en een blauw blauwe halsdoek verhoogt de bleekte van haar gezicht in de maneschijn gezicht . Haar naam is Agnès.

Eindelijk houdt Aloysius ons staan doet Aloysius ons halt houden .